< terug

Het doosje

Het is niet eerlijk! Ik had al een paar mooie overpeinzingen klaar. Bijvoorbeeld: ‘De oorspronkelijke functie van een doosje is: het beschermen van het donker.’ Ik dacht aan Persephone en Hades.
Maar ik kreeg een doosje dat me door twee openingen heen aan keek. De uitpuilende ogen maakten deel uit van de inhoud. Help!

Even terug in de tijd. Mijn dochter komt binnen en zegt: ‘Je hebt een pakje gekregen.’ Ik kende nog het handschrift nog de adrescijfers van de afzender. Het rammelde zachtjes toen ik het schudde. Wie stuurt me nou tabletjes, vitamine C voor de winter?

Ton ik de enveloppe had geopend viel het dubbeltje. Ik was verrast. Ik had een doosje met tal van dubbele bodems gekregen waarvan het donker maar één was. Het woonde blijvend achter de ramen van een huis. Het omhulde een bleek poppengezichtje. Had ik niet de poppen aan het dansen omdat niets ontziende buren de hoge bamboe voor mijn huis weg wilden hebben? Ook hij stond op het doosje. Maar er was nog hoop. Om de glans van gouden haver komt niemand heen. Demeter is oersterk. Ze is een godin.

In het doosje lag een gezicht van losse onderdelen, twee ogen, neus, mond, doorzichtige plastic vormpjes, zoals ze voor kweken in laboratoria zouden kunnen worden gebruikt. Onder de stolpen die de ogen voorstelden vond ik bonen. Ze beschermen het donker tot de aarde ze openbreekt en een klimplant aan het licht komt. Heet je Hans en ben je in een sprookje thuis kan je eraan omhoog klauteren tot in de zevende hemel. Hij is zeker ook in staat om van een cirkel een vierkant te maken.
Pythagoras verbood zijn leerlingen bonen te eten. Op de een of andere manier dacht hij dat hun substantie op het vlees van mensen leek. Dit terzijde.

Wat verdwijnt in het donker van onze ogen? Het gezicht van de ander, mijn gezicht. Het doosje als portret, een onderbelichte foto die zijn geheimen niet prijsgeeft. Het is niet de bedoeling om erover uit te wijden. Laten we het luchtig houden, speels. Ik zet het doosje terug in z’n lijst, z’n raam. Ik ben er niet meer bang voor.

Andrea, november 2008